Graubünden: Davos en Sankt- Moritz, maar ook Engadin en naar Liechtenstein
De regio Graubünden is vooral gekend om zijn wintersportmogelijkheden maar kan ook in de zomer de toeristen plezieren. Belangrijke ski-oorden als Davos en Sankt-Moritz zijn natuurlijk alom gekend, maar daarnaast zijn er tal van andere plaatsen waar het aangenaam vertoeven is, zoals bijvoorbeeld in het gebied Engadin, waar onder meer Maloja en Sils liggen. Bijkomende troef voor Graubunden is de rechtstreekse toegang tot Liechtenstein, met zijn aantrekkelijke landschap, de hoofdstad Vaduz en zijn dorpen in de bergen (niet in de valleien zoals gebruikelijk).
In het noorden van Graubünden is Duits de belangrijkste taal, naarmate je verder naar het zuiden afzakt wordt Italiaans belangrijker, terwijl er op het platteland her en der nog Retro-Romaans gesproken wordt. In Davos waren in het midden van de 19de eeuw vooral tuberculosepatiënten te gast, maar vanaf ongeveer 1930 begon de ontwikkeling als wintersportoord. Deze ontwikkeling blijft voortduren, onder meer doordat recent veel snowboarders Davos wel zien zitten en de skiërs blijven komen naar de ruim veertig kabelbanen. Toeristen komen niet zozeer naar Zwitserlands’ grootste toeristische kuuroord en wintersportgebied voor oude monumenten (een kerk uit de 15de eeuw en een stadhuis dat ongeveer een eeuw jonger is), maar voor de sneeuw, het kuren en de bijhorende fun. Voor meer info over de wintersportmogelijkheden van Graubünden klik hier. Ook in de zomer valt er behoorlijk wat te sporten in Davos: alpinisme, golf, paardrijden, tennis, wandelen, …
Sankt-Moritz is eveneens een befaamd wintersportoord. Het heeft die faam deels te danken aan het feit dat hier in 1928 en in 1948 de Olympische Winterspelen gehouden werden. Sankt- Moritz weet tal van groten der aarde te boeien en dat is ook mooi meegenomen aandacht. Natuurlijk heeft het stadje ook zijn schitterende ligging mee, aan de voet van bergreuzen met toppen tot boven de drieduizend meter en met ruim twintig kleinere en grotere bergmeren in de buurt. De “Moritzersee”, het grote meer waarop in de zomer aan windsurfen en zeilen kan gedaan worden, heeft ook een winterse bestemming onder de vorm van een paardenrenbaan op het ijs. Het meest geroemde uitzichtpunt van de omgeving is “Muottas Muraqi (2456 m) dat met de kabelbaan bereikbaar is, maar evenmin te versmaden in dit opzicht zijn “Signal” en “Corviglia”. Een interessant museum is het “Museum Engiadinais”, gewijd aan de geschiedenis en het leven van en in de regio Engadin en Sankt-Moritz.
Het woord is al genoemd, je bent hier in het “Engadin”, het 95 km lange gebied in het dal van de Inn, dat meestal opgesplitst wordt in “Oberengadin” (tussen Maloja en Zernez) en “Unterengadin” (tussen Susch en Martina). Deze streek is overigens genoemd naar de “Inn”, een rivier die in Maloja ontspringt en in Oostenrijk in de Donau uitmondt. Dit toeristisch zeer aantrekkelijke gebied kenmerkt zich onder meer door een eigen bouwstijl (de beschilderde Engadiner huizen) en gebruiken en tradities. Nogal wat Vlaamse tieners kregen hun eerste skilessen in Maloja, dat zowat 17 km zuidwaarts van Sankt- Moritz ligt. Ook nu het Maloja Palace Hotel in andere handen is overgegaan zullen velen graag, misschien wel met enig heimwee, deze locatie nog eens komen bekijken. Vlakbij is er een klim naar de Malojapas (bekend om zijn haarspeldbochten), een weg die verder loopt naar het Meradal, waarin enkele mooie dorpen te vinden zijn. Naar men aanneemt kenden de Romeinen reeds de weg naar de Malojapas. Onderweg van Sankt Moritz naar Maloja rijd je eerst door Sils op de oever van de Silsersee, met tal van huizen in de lokale Engadinstijl. Veel kunstenaars voelen zich tot Sils aangetrokken, misschien wel omdat de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche hier zijn beroemde “Also sprach Zarathustra” op papier zette. Hij verbleef hier tussen 1881 en 1889, voldoende lang om een museum aan hem te wijden: het “Nietzsche Haus”.
Een verblijf in Oost-Zwitserland kan gecombineerd worden met een bezoek aan het piepkleine Liechtenstein, dat zich net geen zeventig kilometer noordelijk van Davos bevindt. Dit minuscule staatje (160 vierkante kilometer), geprangd tussen Zwitserland en Oostenrijk, slaagde er in 1719 in om onafhankelijk te worden. Sindsdien bestuurt het lokale adellijke geslacht het mini-landje, weliswaar op niet altijd even democratische wijze. De adellijke heersers hebben onder meer een veto bij de benoeming van ambtenaren en de rechterlijke macht. Daarnaast kan de plaatselijke vorst parlement en regering naar huis sturen wanneer het hem belieft.
De voornaamste bezienswaardigheid van de hoofdstad Vaduz is het kasteel hoog boven het stadje, maar dat is niet te bezoeken gezien de lokale adellijke heersers de deur op slot houden. Die machthebbers stellen wel de schilderijen tentoon die ze in de voorbije eeuwen vergaarden. In het “Kunstmuseum Liechtenstein”, een lelijk kubusvormig gebouw, hangt hun collectie met onder meer Rubens, Van Dijck, Breughel en Hals, naast schilders uit Duitsland en Oostenrijk. In hetzelfde gebouw bevindt zich het “Postmuseum”; postzegelverkoop vormt immers een deel van de inkomsten van het staatje.
Eén van de mooiste landschappen van het postkaartstaatje is dat rond de Walensee, met op de achtergrond de bergrug Churfirsten. Aan het meer liggen enkele mooie dorpen als Flums, Weesen en Näfels. De enige goed uitgeruste wintersportplaats van Liechtenstein is Malbun.
Copyright foto's: Free Photos Bigfoto.com