Champagnewijnen
In een kort bestek vertellen we je iets meer over de wijnbouwgebieden, hoe je een bezoek kan brengen aan een champagnehuis, hoe de productie van die wijn verloopt en welke de soorten zijn.
Wijnbouwgebieden
Zoals je wellicht weet is de benaming 'Champagne' zeer strikt gereglementeerd. Er zijn vier gebieden waarvan drie gelegen zijn rond Reims en Epernay, eentje is gelegen ten zuiden van Troyes. De totale oppervlakte aan wijngaarden beslaat ongeveer 17.000 ha. De bodem bestaat uit klei met kiezels als bovengrond, ideaal om de warmte van overdag op te slaan en 's nachts de voeten van de wijnstokken warm te houden. Onder deze laag klei is er een diepe krijtlaag aanwezig, daarin werden niet minder dan 200 km gangen gegraven om de champagnewijnen op te slaan. In deze ondergrondse lagen krijg je een constante temperatuur van 11°C.
De productie van Champagne
Vooraleer een wijn de naam Champagne mag dragen moet ze aan veel voorwaarden voldoen: regio en bodem, wijnstokken, onderhoud van de wijngaarden, maximum opbrengst per hectare, minimum aan alcoholgehalte, productieprocédé, ... Zowat een derde van de champagne is gemaakt van witte druiven (Chardonnay) en is te vinden in de prestigieuze wijngaarden ten zuiden van Epernay. Deze champagnes noemt men de Blanc de Blancs. Twee derden van de productie komt voor van blauwe druiven (Pinot Noir en de Pinot Meunier), te vinden in de vallei van de Marne en de Montagne de Reims.
Elk gebied in de champagne krijgt een kwotering volgens de kwaliteit van de geleverde druiven. Zo bekom je 'grands crus', 'premiers crus', enz. De champagnehuizen gaan verschillende crus mengen om zo hun specifieke smaak jaar na jaar te behouden. Soms worden ook verschillende jaren onder elkaar door gemengd. Wanneer je een champagne ziet die de naam 'Millésimé' draagt dan is deze gemaakt uit druiven die in hetzelfde jaar zijn geoogst. Dit kan alleen bij uitzonderlijk goede wijnjaren.
Na de eerste gisting in vaten krijgt de wijn gist en kandijsuiker toegevoegd en gaat op de fles voor de tweede gisting. Hierbij wordt er koolzuurgas geproduceerd die in de fles blijft en de champagne de bekende bolletjes bezit. De druk kan oplopen tot 6 bar, daardoor zijn de champagneflessen vrij stevig. Als de suikers verbruikt zijn vormt er zich een bezinksel. Nu moet men dit bezinksel naar de flessenhals brengen. Dit noemt men het 'remueren'. De flessen zitten dan in een pupiter (nu meestal mechanisch met robots) en worden door een persoon dagelijks een achtste gedraaid en de hellingsgraad lichtjes gewijzigd, gedurende 5 à 6 weken. Zo'n persoon kan tot 40.000 flessen per dag draaien.
De 'dégorgement' is het verwijderen van het bezinksel in de fles. De flessenhals wordt bevroren, de fles wordt daarna ontstopt en het propje bevroren bezinksel vliegt eruit door de druk. Dikwijls worden er nu nog bepaalde stoffen toegevoegd (suiker en likeur) en nog wat champagne bijgevuld. De fles gaat terug dicht met een nieuwe kurk en ze is klaar om gedronken te worden. Bij een 'brut' is er geen suiker toegevoegd. Champagne wordt niet beter van langer te blijven liggen, alleen Millésimé's kunnen langer dan vier jaar worden bewaard.