5. Waar zijn de Duitsers?
Op het ogenblik van de invasie hadden de Duitsers 15.000 kilometer kustlijn te verdedigen. Aan de Atlantische kust hadden ze de Atlantikwal gebouwd. Een verdedigingslijn met bunkers en zwaar geschut die hen moest behoeden van een invasie vanuit de zee. De Atlantikwal was wel nog maar voor 18 % afgewerkt. De Atlantikwal werd verdedigd door Veldmaarschalk Rommel. Zijn divisies bestonden voor een groot deel uit oude of heel jonge soldaten en vreemdelingen. In het achterland lagen de geharde eenheden. De westelijke verdedigingslijn was verzwakt doordat het Oostelijk front zoveel manschappen opslorpte.
De Atlantikwal was 5300 km. lang, van de Noordkaap tot aan de Spaanse grens. Er moesten 15000 bunkers komen, tussen de bunkers moesten kazematten komen. De kust moest overdekt worden met mijnen, prikkeldraad en obstakels, zowel op de stranden als onder water. Als dit zou gerealiseerd geweest zijn voor 100% dan zou een landing veel meer mensenlevens geëist hebben.
De Duitsers hadden slechts 500 vliegtuigen die konden vliegen (niettegenstaande de produktie was opgedreven), de geallieerden hadden er 15000! Er was brandstofgebrek, daardoor hadden de piloten slechts 50 oefenuren, i.p.v. de vereiste 260, met veel ongevallen als gevolg.
Drie pantserdivisies hadden de Duitsers klaar in de kuststrook, maar twee ervan konden niet worden ingezet zonder het bevel van Hitler zelf. En die laatste beperking zou Duitsland noodlottig worden. De landmacht van Hitler was uitgeput, de artillerie was vrijwel geheel aangewezen op de trekkracht van paarden. De soldaten spraken een mengelmoes van talen.
Met de Duitse zeemacht was het nog slechter gesteld, ze had nagenoeg geen oorlogsschepen meer, alleen nog een 50-tal onderzeeërs.
6. De valse start
Men moest de dag voor de landing om 04.00 uur het startsein geven om 's anderdaags om 06.30 uur te kunnen landen. Op 3 juni bij een stralend weer moet men aanhoren dat het zodanig slecht weer zal worden dat een landing onmogelijk zal zijn. Op 4 juni 's morgens is het weeer nog steeds goed, maar de vooruitzichten zijn slecht. Eisenhower besluit om 24 uur uit te stellen. Ondertussen waren de schepen wel al vertrokken, gezien de geplande datum van 5 juni en het mooie weer. Alle schepen werden teruggeroepen.
Voor 6 juni werd er een tijdelijke verbetering verwacht. Eisenhower heeft het zeer moeilijk. Indien het zeer slecht weer is zal de landing mislukken en zou het einde van de oorlog er wel eens heel anders kunnen uitzien. Als men het zou uitstellen dan moest dit voor twee weken zijn, men kon immers alleen landen bij springtij. Tegen dan zou de landingsplaats zeker uitgelekt zijn, want iedereen had reeds zijn orders ontvangen. De moraal zou zeker een ferme deuk krijgen.
Op maandag de vijfde juni om 03.30 uur 's morgens wordt die lichte weersverbetering bevestigd en Eisenhower besluit het erop te wagen. Het vertreksein werd gegeven voor de grootste militaire operatie ooit.
Copyright Foto: H.Guermonprez