Bezienswaardigheden: Sénanque (Abdij)
Dit klooster ligt eenzaam en volledig van de buitenwereld afgesloten te midden van lavendelvelden, niet ver van Gordes. De abdij zou in de 12e eeuw gesticht zijn door Cisterciënzers (een orde opgericht door Bernardus). De abdij is een toonbeeld van bouwstijl voor deze orde. Het klooster moest van een lichte steensoort zijn. Versieringen waren verboden. Zelfs de pijen van de monniken mochten niet versierd zijn.
Het leven in het klooster was zeer streng en was eigenlijk onmenselijk. De monniken sliepen op hun britsen in een gemeenschappelijke slaapzaal. Ze mochten zes tot zeven uur slapen en werden dan gewekt voor de koordienst in een onverwarmde kerk. Zuiverheid, reinheid en stilte vervulden het gebouw. Van Pasen tot half september at men tweemaal per dag. De rest van het jaar kreeg men één maaltijd per dag. Ontbijt was er niet. De monniken werden gemiddeld achtentwintig jaar oud.
Promotie Provence:
Een ruim aanbod aan promoties voor een vakantie in de Provence. Verblijven in charmehotels voor een echte promotieprijs.Toon deze promoties.
In de eetzaal kwamen de religieuzen zwijgend binnen, baden lang en hardop voor ze gingen zitten en luisterden wat hen werd voorgelezen. Enkel in de stookruimte van het klooster was het verwarmd. Ze konden er een korte tijd blijven om hun pij te drogen of hun schoenen in te vetten. Langer mocht niet. De monniken en lekenbroeders leefden volledig gescheiden van elkaar. Er was een kleine kloosterbibliotheek die enkel door de monniken bezocht mocht worden. De lekenbroeders mochten geen boek lezen. Het enige dat ze kenden was het 'Onze Vader', het credo en een paar gebeden die ze moesten zingen. Niemand van de bewoners mocht een boek schrijven zonder de toestemming van het generaal kapittel.
Aan de kloosterlingen die op proeftijd waren, werd er geen les gegeven omdat de ontwikkeling gepaard zou kunnen gaan met diep nadenken over de werkelijke zin van het leven. De Cisterciënzers waren de beste landbouwers, viskwekers en veefokkers. Ze waren ook de besten in het ontginnen van onvruchtbare woestenijen in de Middeleeuwen. Na een korte periode zonder monniken is er sedert 1988 terug een kleine gemeenschap. Zij staan in voor het onderhoud, de liturgie en ontvangst van de gasten. Ze leven nog steeds volgens de regels van de Cisterciënzers en halen hun inkomsten voornamelijk uit de lavendel en honing.
Meer info: www.senanque.fr